KVNRO BURGER WEERBAARHEID Post 34 Beschermd tot weerloosheid

Gefeliciteerd, opvoedend Nederland. Missie volbracht. Na jaren van optimale bescherming, permanente begeleiding en totale risicomijding hebben we een generatie geproduceerd die alles heeft gekregen, behalve weerstand. Mentale weerbaarheid diep onder het Siberisch vriespunt gezakt, emotioneel vacuüm verpakt en zo zorgvuldig afgeschermd dat de minste turbulentie al leidt tot jankend omvallen en onmiddellijke escalatie naar zorg, coaching en slachtofferschap. De Nederlandse jeugd is niet zozeer opgegroeid, maar opgeborgen. In bubbels, schema’s en veiligheidsprotocollen. Teleurstellingen zijn weggefilterd, tegenslagen weggepoetst en conflicten preventief verboden. Het resultaat: een cohort hoog sensitieve, snel gekwetste, permanent overprikkelde jongvolwassenen dat bij de eerste tegenwind al om hulp roept.

En wie is daar mogelijk schuldig aan? De helikopterouders: ouders die onafgebroken boven hun kind blijven cirkelen, klaar om elk risico, elk ongemak en elke vorm van zelfstandige ervaring preventief te neutraliseren. Niet begeleiden, maar beheersen. Niet opvoeden, maar afschermen. Met als onvermijdelijk gevolg dat normale ontwikkeling plaatsmaakt voor aangeleerde kwetsbaarheid: alles is kwetsend, alles traumatisch en elke vorm van weerstand verdacht. Deze generatie is grootgebracht met het idee dat de wereld gevaarlijk is. Dat buiten spelen risicovol is. Dat struikelen inmiddels geldt als een psychisch geweldsincident. Dat conflict schadelijk is. In elke tunnel schuilt een spookrijder, in elke klimrek een dwarslaesie. Zelfstandig bewegen mag, mits onder toezicht en met een risicoanalyse.

De mentale weerbaarheid is navenant. Jongeren die nooit geleerd hebben om te falen, vallen om zodra falen onvermijdelijk blijkt. De wachtkamers van psychologen en levenscoaches zitten propvol met twintigers die vastlopen op iets wat vroeger ‘het leven’ heette, massaal verdoofd door antidepressiva, drugs en eindeloze begeleiding. Niet omdat het leven harder is geworden, maar omdat zij zijn grootgebracht zonder frictie.

Intussen heeft de opvoedindustrie hoogtijdagen. Met kogelvrije bakfietsen, opvoedblogs en tijdschriften vol adviezen over veiligheid, hygiëne en emotionele bescherming, angst verpakt als zorgzaamheid. Spelen mag, maar schoon. Bewegen mag, maar gecontroleerd. Avontuur mag, maar zonder enkel risico. Het liefst op rubber tegels, met helm, kniebeschermers en een hand desinfecterend doekje binnen handbereik. Kinderen groeiden op in veilige enclaves, starend naar beeldschermen en smartphones, cognitief ontwikkeld maar praktisch en sociaal onthand. Ze weten alles over zelfexpressie, maar weinig over zelfbeheersing. Conflicten oplossen? Moeilijk. Tegenslag incasseren? Onbekend terrein. Weerstand opbouwen? Nooit geleerd. Zo kweek je geen zelfstandige burgers, maar afhankelijke volwassenen. Geen weerbare samenleving, maar een kwetsbare. Geen leiders, maar permanente zorgtrajecten.

Misschien is het tijd om kinderen weer kind te laten zijn. Met vallen. Met schaafwonden. Met ruzies, Met vechten, Met modder. Met fouten. Niet omdat lijden verheffend is, maar omdat weerbaarheid ontstaat door ervaring, niet door bescherming. Wie zijn kinderen opvoedt alsof de wereld een permanente bedreiging is, moet niet verbaasd zijn als ze haar ook zo tegemoet treden.

En een samenleving vol teer opgevoede zieltjes hoeft geen vijand.

Die breekt vanzelf.

Beste lezer, wees gerust: dit gaat natuurlijk niet over jullie. Mijn vriendenlijst bestaat uit zorgvuldig geselecteerde mensen die hun kinderen sterk en zelfstandig opvoeden. Voor de duidelijkheid: dit stuk is geschreven op persoonlijke titel en heet SATIRE. Maatschappijkritisch cabaret, geen opvoedadvies.

(FW)