Post 34: Zienswijzen op Burgers Stedelijke en Dorpen Bescherming (BSDB)

Voorbeeld uit het verleden

Mijn naam is Geert-Jan.

Ik was vrijwilliger bij de Luchtbeschermingsdienst (LBD) opgericht in 1939 om burgers te beschermen tegen luchtaanvallen.

Véél te laat natuurlijk als je achteraf weet dat binnen 1 jaar de Nazi’s Nederland aanvielen.

Pas in 1939 werden in de steden schuilkelders gebouwd en luchtdoelgeschut geplaatst.

Een belangrijke taak van de LBD was het wijzen van de burgerbevolking op maatregelen die zij ZELF konden nemen ter bescherming tegen luchtaanvallen.

Zo gaven wij voorlichting over brandpreventie en verzorgden EHBO-cursussen.

Een belangrijke taak was het controleren van de verplichte verduisteringen in steden en dorpen.

Wij moesten eerste hulp bieden na een bombardement, helpen bij blussen, en verzorgen van luchtalarm.

Elke LBD'ers had een EHBO-doos, blusmateriaal, helm, gasdetectie en een herkenningsteken.

Allemaal deels ZELF aan te schaffen, omdat er geen budget was.

Dat maakte toen niet een professionele indruk.

Het was op 10 mei 1940 in de vroege ochtend in Delft mijn woonplaats.

De Duitse inval is begonnen.

Duitse toestellen vliegen laag over steden en dorpen om Rotterdam plat te bombarderen.

Ik deed iets wat nauwelijks bekend is, maar wél historisch is vastgelegd:

Op eigen initiatief besloot ik zonder militair bevel, zonder bescherming en zonder reële kans op succes, het dak van mijn woning op te gaan en met mijn Lewis-mitrailleur het vuur op laagvliegende Duitse vliegtuigen te openen.

Het militair effect was nihil.

Maar de morele betekenis was groot.

Dit was geen officieel optreden.

Geen gecoördineerde verdediging.

Geen heldenverhaal voor propaganda.

Gewoon een burger, belast met bescherming van anderen, die tijdens chaos besloot: ik doe wat ik kan.

Ik liet zien wat burgerbescherming óók is:

geen militarisering,

geen stoere mythes,

maar verantwoordelijkheid nemen, zelfs wanneer de uitkomst vaststaat.

WANT WEERBAARHEID BEGINT niet bij middelen, maar BIJ HOUDING:

Niet wachten tot alles geregeld is.

Niet verschuilen achter bevoegdheden.

Maar handelen binnen je rol, voor de gemeenschap.