Post 30: DE DESASTREUSE RUSSISCHE LUCHTLANDING OP HOSTOMEL AIRFIELD DE ANALYSE, Historie (DEEL 2)

De Russische luchtlandingseenheden, de 'gevleugelde Infanterie’ (in het Russisch) ‘Vozdoesjno-Desantnije Vojska (VDV)’ hebben hun wortels in een experiment uitgevoerd door het Rode Leger van de Sovjet-Unie op 2 augustus 1930.

Tijdens een Sovjetoefening voerde, voor het eerst in de militaire geschiedenis, een peloton een luchtlanding uit op een legerkorps-CP en ‘veroverde’ deze bij verrassing.

Deze datum wordt sinds 2006 gevierd als Dag van de Luchtlandingstroepen.

Tien jaar later had de Sovjet-Unie de beschikking over twaalf luchtlandingsbrigades.

Maar een terugblik op de inzet van Sovjet-paratroepen gedurende de Tweede Wereldoorlog wijst vooral op problemen en improvisatie.

De luchtlandingsoperaties werden allemaal tot op zekere hoogte belemmerd door de slechte of geen beschikbaarheid van transportvliegtuigen en tekortkomingen in de opleidingen,

 

Onverantwoorde inzet in combinatie met de eerder genoemde problemen leidde tot een groot aantal dodelijke slachtoffers.

Als duidelijk voorbeeld hiervan is de luchtlanding in februari 1942 achter het Duitse front bij Joeknov. De parachutisten moesten een Sovjet-cavaleriekorps versterken dat in dit gebied was doorgebroken.

Er was een te kort aan LI-2 (CAB) vliegtuigen, die elk organiek geladen maar 26 parachutisten kon vervoeren.

Dit tekort werd creatief opgelost. De vliegtuigen werden met het dubbele aantallen parachutisten geladen die op extreem geringe hoogte het vliegtuig moesten verlaten.

Het volgende klinkt volledig ongeloofwaardig, maar het zijn harde historische feiten.

Een gedeelte in de overvolle vliegtuigen moest zelfs zonder parachute springen, omdat men ervan overtuigd was dat springen zonder  parachute in twee meter diepe sneeuw geen problemen zou moeten opleveren.

De afloop hoef ik u niet uit te leggen, maar paradoxaal genoeg was deze operatie volgens de propagandamachine van het Rode Leger de kroon op de vindingrijkheid en improvisatievermogen van de Luchtlandingseenheden.

De Sovjet-luchtlandingsoperaties tijdens WW2 waren geen groot succes.

Ze voldeden niet aan de vooroorlogse verwachtingen van Moskou met betrekking tot het gebruik van luchtlandingstroepen in oorlogstijd.

Als gevolg hiervan degradeerden de luchtlandingstroepen tegen het eind van de oorlog tot een separate lichte Infanterie-eenheid, zij het van een elitekarakter.

In de loop van de oorlog veranderden ook de benamingen en samenstelling van deze troepen een aantal keren.

In april 1945 waren er drie luchtlandingsdivisies in de Sovjetstrijdkrachten.

Vanaf 1946 werden Sovjet-luchtlandingstroepen overgedragen aan de Sovjet-grondtroepen en maakten tegelijkertijd deel uit van de reserve van het militaire hoofdkwartier van de Sovjet-Unie, terwijl ze ondergeschikt waren aan de minister van Defensie.

 

Historisch -Organisatorisch

Al sinds het Sovjettijdperk heeft de VDV geworsteld met haar duale rol. Oorspronkelijk was de VDV bedoelt als een snel inzetbare parachutisten- en luchtlandingseenheid.

Maar tijdens de Sovjetperiode vielen de para-eenheden onder de Generale Staf en de luchtlandingseenheden waren ondergeschikt aan de militaire districten en vielen onder de grondtroepen.

Ze werden daardoor niet als luchtlandingstroepen ingezet, maar als gemotoriseerde lichte Infanterie.

De VDV werd afgesplitst van de grondtroepen in 1964 (in combinatie met de organisatie van nieuwe luchtlandingseenheden) en werd een onafhankelijk onderdeel van de Russische strijdkrachten.

De luchtlandingstroepen tijdens het Sovjettijdperk bestonden uit zeven luchtlandingsdivisies, onderverdeeld in 16 brigades, 2 regimenten en 20 bataljons, met een totale oorlogssterkte van 65.000-70.000 soldaten.

Na het uiteenvallen van de Sovjetunie werden in 1991 de luchtlandingstroepen wederom gereorganiseerd.

Inlichtingenspecialisten zijn van mening dat het besluit om te reorganiseren vooral kwam als reactie op interne politiek en niet zozeer op militaire noodzaak (in die tijd wilde de Russische nationale leiding geen luchtlandingstroepen onder controle van de Generale Staf of de grondtroepen hebben).

Het Kremlin kon hierdoor de luchtlandingstroepen in toom houden die werden gezien als een gevaarlijke combinatie van onafhankelijkheid, mobiliteit en gevechtskracht.

Conceptuele verwarring

Ondanks zijn bijzondere staat van dienst, de elitestatus en de ‘esprit de corps’ kan de VDV gezien worden als een anachronisme, in feite het gevolg van de Sovjeterfenis.

Het grootste deel van haar bestaan (van WW2, Afghanistan tot Tsjetsjenië tot de Krim en de Donbas) is de VDV niet per parachute of helikopter ingezet.

Zij werd gedwongen in de rol van een (elite) Infanterie-eenheid met licht gepantserde voertuigen. Naar verluidt hebben toenmalig minister van Defensie Anatoli Serdyukov en toenmalig chef van de Generale Staf Nikolai Makarov op een gegeven moment tijdens de legerhervormingen (2008-2012) zelfs overwogen om de hele VDV op te heffen en het materieel en personeel over te dragen aan de landstrijdkrachten.

Men was tot de conclusie gekomen dat de jarenlange ad-hoc veranderingen in de bevelstructuur, talrijke reorganisaties, interne conflicten en de overdracht naar militaire districten de VDV geen goed hebben gedaan.

Ook de forse vermindering in omvang (van 70.000 naar 45.000 militairen) bleek gevolgen te hebben voor de gevechtseffectiviteit en het moreel van de VDV.

De onaantastbare en onafhankelijke status die de VDV sinds 1964 had verworven begon langzamerhand scheuren te vertonen door de militaire hervormingen.

Zij waren niet langer de enige redelijk goed bemande strijdmacht die beschikbaar was voor het omgaan met ‘lokale’ conflicten.

De VDV moest nu gaan concurreren voor een toekomstige rol naast steeds

beter uitgeruste en grotere grondtroepen (BTG’s). Maar er waren nog meer problemen, het VDV heeft een afzonderlijke commandostructuur, gespecialiseerde uitrusting en afwijkende (gevechts)

De Sovjet VDV tijdens de oorlog in Afghanistan ingezet als lichte Infanterie Sovjet Parachutisten staan klaar om aan boord te gaan van een transportvliegtuig voertuigen in vergelijk met de grondtroepen (BTG’s).

Met als gevolg, problemen met het onderhoud, reserveonderdelen, afwijkende logistieke organisatie, en niet onbelangrijk de hoge kosten.

Maar ook de communicatie- en verbindingsmiddelen van de VDV bleken een zorgenkindje en waren niet goed afgestemd met de grond- en luchtstrijdkrachten.

De VDV is uiteindelijk gered van opheffing door trouwe ‘bondgenoten’ in het opperbevel en het Kremlin, terwijl Serdyukov en Makarov andere, meer dringende prioriteiten hadden op dat moment.

 

Huidige organisatie

De huidige VDV werd officieel opgericht als gevolg van het presidentiële decreet van 7 mei 1992.

Dat gebeurde nadat Moskou de balans opmaakte van de militaire erfenis van de Sovjet-Unie.

De Russische staat ontdekte dat het bijna geen gevechtsklare reserves had en wat nog bestond kon slechts met moeite naar probleemgebieden worden gestuurd.

Begin 1996 werden vier van de acht onafhankelijke luchtlandingsbrigades en twee van de vijf luchtlandingsdivisies onder het bevel van hun respectieve (4) districtscommandanten geplaatst, terwijl de overige drie divisies onderdeel werden van de strategische reserve.

De huidige VDV (totale sterkte 45.000 soldaten) bestaat uit twee divisies: de 7^e Garde Luchtlandingsdivisie (berg) en de 76th Garde Luchtlandingsdivisie.

Twee Garde Parachutistendivisies, de 98e en de 106e.

En vijf onafhankelijke Garde Luchtlandingsbrigades; de 11e, 31e, en 83e, de 38e Garde Verbindingsbrigade en de 45e toegevoegde Garde Spetsnazbrigade.

De VDV onderscheidt zich door de wit-en-blauw gestreepte shirts van haar troepen, telnijasjka’s genaamd, en hun blauwe baretten.

VDV-troepen onderscheiden zich ook door de ‘V’-markeringen op hun voertuigen.

Maar die ‘V’- markering heeft een dubbele cryptische betekenis in het Russisch.

Naast dat ‘V’ voor VDV staat betekent het ook; ‘Onze kracht ligt in de waarheid’.

Alle andere eenheden voeren in de Oekraïne het ‘Z’-symbool, wat volgens het Russische ministerie van Defensie (3 maart 2022) een afkorting is van de uitdrukking ‘voor de overwinning’.

 

Groene Mannetjes

De VDV heeft dus een lange staat van dienst, en heeft in de naoorlogse periode deelgenomen aan alle grote Sovjetoefeningen, evenals aan de invasies in Hongarije (1956) en Tsjechoslowakije (1968) en, niet in de laatste plaats, de oorlog in Afghanistan (1979-1989).

Na de ineenstorting van de Sovjet-Unie nam de nu Russische VDV deel aan de twee Tsjetsjeense oorlogen (1994-1996, 1999-2000) en de oorlog met Georgië (2008).

Tijdens de recente onlusten in Kazachstan, Wit-Rusland (Belarus) en de annexatie van het Oekraïense schiereiland van de Krim in 2014 waren de VDV één van de eerste Russische troepen die werden gestuurd.

In de media werden zij al snel de ‘Groene Mannetjes’ genoemd omdat zij zonder zichtbare herkenningstekens de Krim-bewoners ‘at gunpoint’ dwongen in een referendum, waarna volledige annexatie volgde.

Moskou ontkende dit en noemde ze ‘vredeshandhavers’’, maar in feite maken zij deel uit van de zogeheten Russische hybride oorlogsvoeringdoctrine.

Daarna werd de VDV vervolgens ingezet tijdens het conflict in de Oekraïense Donbas (met name in 2014-2015).

VDV parachutisten gaan aan boord van een Iljoesjin Il-76 VDV militairen schuilen tijdens een vuurgevecht tussen pantservoertuigen tijdens de eerste Tsjetsjeense oorlog(1994-1996)

De VDV onderscheidt zich door de wit-en-blauw gestreepte shirts van haar troepen, telnijasjka’s genaamd, en hun blauwe baretten

De VDV tijdens de jaarlijkse overwinningsparade op het Rode Plein op 9 mei VDV Groene Mannetjes’ zonder zichtbare herkenningstekens Militairen van de VDV in actie

Tactische en operationele problemen

Er zijn ondertussen al tientallen analyses, onderzoeken en artikelen verschenen door historici en analisten over de slag bij Hostamel. In iedere oorlog lopen vele dingen mis in de planning of uitvoering, maar in Oekraine lijkt het wel of er heel veel mis gaat voor de Russiche eenheden.

Het voert te ver om alle gebeurtenissen en opmerkelijke tactische misrekeningen van de VDV in dit artikel nader te belichten; ik licht er een aantal uit.

 

Onduidelijke commandostructuur

Allereerst de problemen op het gebied van de commandostructuur. Andrew Galer, hoofd van Land Platforms and Weapons van het Defense Intelligence Agency Janes zei hierover het volgende:

“De Russen hebben niet één maar vier separate commandostructuren, komend uit vier verschillende regio’s in Rusland”.

En de VDV heeft daarnaast nog een volledig separate bevelstructuur, dat maakt het ingewikkeld en verwarrend.

Die problemen worden nog vergroot als gevechtsondersteunende eenheden een grootschalige luchtlandingsoperatie moeten ondersteunen.

Volgens de rapporten misten commandanten van de VDV in de eerste fase grotendeels de coördinatie, communicatie en afstemming met andere eenheden en dan met name met de luchtmacht en luchtverdedigingseenheden. In de praktijk moeten luchtverdedigingseenheden en in dit geval de VDV de vuursectoren met elkaar coördineren.

Zonder een dergelijke coördinatie kunnen luchtverdedigingseenheden geen voldoende identificatie (vaak ‘Friend or Foe’ genoemd) toepassen en vice versa.

Als gevolg hiervan kunnen vliegtuigen niet effectief deelnemen aan close air support-operaties uit angst om te worden neergeschoten door hun

eigen luchtverdedigingssystemen.

Uit getuigenverklaringen lijkt dat veelvuldig te zijn gebeurd tijdens de oorlog in Oekraïne.

Ook bleken ze erg terughoudend te zijn geweest met het aanvallen van de Oekraïense radar- en luchtverdedigingssystemen omdat er een zeer hoog risico was op het vernietigen van de eigen eenheden, vooral omdat de strijdende partijen veelal dezelfde militaire systemen gebruiken.

 

Mislukking van de luchtlandingsoperatie

De oorspronkelijke VDV luchtlandingseenheid was te klein om het vliegveld in te nemen en vast te houden en kreeg bovendien te maken met onverwacht zware verliezen.

De Russische commandanten slaagden er niet in om de parachutisten op de grond logistiek te ondersteunen of te versterken door het invliegen van extra Air Assault troepen.

Dit alles leidde bijna tot de totale vernietiging van de eerste luchtlandingseenheid en hiermee verloor Rusland volgens Bellingcat-journalist Christo Grozev bijna 90% van zijn beste parachutisten.

Rusland is er niet in geslaagd luchtoverwicht te verkrijgen en heeft de Oekraïense luchtstrijdkrachten niet kunnen verslaan.

Het is bij een luchtlandingsoperatie van eminent belang om zo snel mogelijk een ‘airhead’ te vestigen en dat uit te breiden, zodat de verdedigers het vliegveld en vooral de landingsbanen niet meer kunnen raken met helikopters, jachtvliegtuigen, artillerie, raketten en mortieren.

Door dit te doen, zorg je ervoor dat de operaties op het vliegveld doorgaan en dat er versterkingen binnenstromen.

De VDV-eenheden zijn daar niet in geslaagd met als gevolg het mislukken van de operatie van het innemen van vliegveld Hostomel.

 

VDV eenheden staan aangetreden vlak voor hun vertrek naar Oekraïne.

De bijna totale vernietiging van de VDV eenheden onderweg naar Kiev

 

De rol van de inlichtingendiensten

Het op papier uitstekende inlichtingenapparaat bleek in de praktijk minder succesvol.

Zowel de FSB (directe opvolger KGB), GRU (Russische militaire inlichtingendienst) en de eigen inlichtingdienst van de VDV (45th Guards Spetsnazbrigade) waren bij de planning en uitvoering betrokken.

Als we kijken naar de rol van deze inlichtingendiensten tijdens de aanval op Hostomel op 24 februari dan vallen een aantal zaken op. Volgens General Sir Richard Barrons, voormalig hoofd UK’s Joint Forces Command, was de eerste miscalculatie dat men er ten onrechte vanuit ging dat het vliegveld beveiligd werd door 300 lichtbewapende dienstplichtige soldaten en dat er slechts sprake was van een symbolische verdediging.

In eerste instantie was dat ook zo, maar na de nauwkeurige inlichtingen van de CIA werden andere eenheden in de aanloop naar de aanval naar het vliegveld gedirigeerd door het Oekraïense opperbevel.

Volgens dezelfde Britse defensiefunctionarissen en Bellingcat hadden de Russische inlichtingendiensten de concentratie en nieuwe aanvoer van Oekraïense verdedigers rond de luchthaven niet opgemerkt.

Blijkbaar was er geen actuele analyse gemaakt of aanvullend onderzoek gedaan, terwijl de hele situatie rondom het vliegveld zeer ‘vloeibaar’ was.

Militaire analisten waren hoogst verbaasd dat men niet op de hoogte bleek te zijn van de met luchtafweergeschut bewapende Oekraïense Nationale Garde op de aanvliegroute naar het vliegveld, die de waterkrachtcentrale van Kiev bewaakte en beveiligde.

Volgens Britse inlichtingenbronnen bleek er van adequate Intelligence, Surveillance, Reconnaissance (ISR) geen sprake.

Merkwaardig genoeg was er geen rekening gehouden met het voordeel van de geleverde ISR door de VS en andere bondgenoten.

De Russen konden immers weten dat de hele Oekraïne, Belarus en ook Rusland permanent bewaakt wordt door een vloot radarvliegtuigen, satellieten en dat 24/7 de radiocommunicatie van de Russische strijdkrachten wordt afgeluisterd.

Britse defensiefunctionarissen denken dat er hoogstwaarschijnlijk iets systematisch en structureel verkeerd gaat in de Russische inlichtingenorganisatie.

De feiten op de grond worden omgezet in een analyse, maar die analyse is eigenlijk een rooskleuriger beeld dan de werkelijkheid, en wellicht slechts bedoeld om de verwachtingen van het (Kremlin) leiderschap te ondersteunen.

Men trekt hieruit voorzichtig de conclusie dat Poetin waarschijnlijk door zijn eigen generaals, inlichtingendiensten en adviseurs is misleid over de verrichtingen van het leger in Oekraine.

Zeker weten zullen we het nooit, het blijven hypotheses.

Wat er zich exact heeft afgespeeld bij de planning en in het Kremlin zal voor altijd verborgen blijven, geheel in de traditie van de Russische inlichtingendiensten.’

De teleurstellende prestaties van de Russische elektronische oorlogsvoering

Ondanks dat Rusland beschouwd wordt als een wereldleider in geavanceerde elektronische oorlogsvoering (Electronic Warfare, EW) en bijbehorende tactieken, heeft Rusland dat niet laten zien.

Westerse analisten waren ervan uitgegaan dat de Russische EW een doorslaggevend effect zou hebben bij de invasie van Oekraïne.

Het tegendeel blijkt waar te zijn volgens militaire inlichtingenexperts.

De Russische EW -inspanningen bij de aanval op Hostomel Airport De VDV 45th Guards Spetsnazbrigade bovenop een BTR-82A voertuig tijdens een verplaatsing waren bij deze aanval aanvankelijk alleen gericht op het blokkeren en uitschakelen van het Oekraïense geïntegreerde luchtverdedigingssysteem, wat ook maar zeer matig is gelukt blijkt uit rapporten.

Men verzuimde de Oekraïense militaire communicatie uit te schakelen, terwijl men merkwaardig genoeg wel de zendmasten van het civiele 4G netwerk uitschakelde.

Een grote tactische blunder aangezien het Russische leger voor communicatie grotendeels afhankelijk is van deze lokale mobiele telefoonnetwerken. Het grootste deel van hun encrypted telefoonsysteem genaamd ERA kan alleen functioneren via deze 4G zendmasten.

Hierdoor moest men noodgedwongen communiceren via andere delen van het Oekraïense netwerk. Oekraïne heeft meerdere mobiele netwerken die van onschatbare waarde bleken te zijn voor 'Citizens ISR' (Civil Intelligence, Surveillance and Reconnaissance).

Oekraïense burgers meldden alle bewegingen van de Russische eenheden die vanaf vliegveld Hostomel onderweg waren richting de hoofdstad Kiev.

Oekraïense troepen maakten dankbaar gebruik van deze inlichtingen en dirigeerden met grote precisie artillerievuur en drone-aanvallen op de Russische colonnes.

Een andere fout is het missen van de in grote getalen aanwezige CCTV-camera's, zowel verkeerscamera's als IP-beveiligingscamera's.

Deze functioneerden nog steeds en volgden elke beweging van de Russen in hun opmars vanaf Hostomel naar Kiev.

Toen een VDV-colonne uit Hostomel het vrijwel verlaten dorp Bucha binnentrok, keek de Oekraïense artilleriecommandant live mee op die camera's.

Toen deze eenheid zijn ‘killingzone’ binnen kwam, liet hij er een artillerie-, drone- en 9K58 (Smerch) ‘multiple-launch rocket system’ barrage op los.

Met als gevolg dat de VDV colonne vrijwel volledig werd vernietigd.

 

Communicatieproblemen

Naast de tactische blunders op het gebied van elektronische oorlogsvoering (EW) hebben de VDV-eenheden te kampen gehad met communicatieproblemen tijdens de aanval op het vliegveld.

Volgens Britse inlichtingenexperts ging het al mis in de voorbereiding van de aanval.

De VDV-eenheden ontvingen enkele dagen voor de aanval details over de operatie.

Eenheden begonnen hun voorbereidingen te bespreken via open radionetwerken, waar de inlichtingendiensten gretig gebruik van maakten.

Dit is kenmerkend voor het slordige gebruik van radiocommunicatie door het Russische leger tijdens dit conflict. Uit honderden onderschepte gesprekken van Russische soldaten die de New York Times onderzocht kwamen vele communicatieproblemen naar voren.

Uit die gesprekken bleek dat de meest geavanceerde gecodeerde Azart- en Akveduk-radio's, die volgens het opperbevel in 2017 naar alle Russische eenheden waren uitgerold, maar zeer beperkt te zijn uitgereikt.

De wel aan-wezige apparatuur functioneerde niet door het uitvallen van het 4G systeem en bovendien bleek het bereik van deze radio’s onvoldoen- de.

Er zijn vele Twitter-threads met tientallen opgenomen Russische berichten te vinden op internet waaruit blijkt dat de VDV gebruik moesten maken van Chinese goedkope, commerciële en niet versleutelde radio’s.

Als gevolg hiervan hebben zelfs amateur-radio-liefhebbers honderden kilometers verderop kunnen afstemmen op real-time Russische militaire communicatie.

Ook gebruikten zij vaak hun eigen mobiele telefoons (via het Oekraïense netwerk ) om contact op te nemen met commandanten.

U begrijpt, een uitgelezen kans voor de Oekraïense inlichtingendienst om locaties te peilen en inlichtingen te vergaren.

Onvoldoende air-lift capaciteit

Naast alle hierboven genoemde factoren speelt het ontbreken aan voldoende air-lift capaciteit misschien nog wel een grotere rol. Volgens westerse militaire analisten is het militair transportcommando (VTA) van de luchtmacht simpelweg niet groot genoeg voor serieuze grotere luchtlandingsoperaties.

Zo bestaat het vliegtuigpark uit verouderde en gemoderniseerd versies van de in 1975 ingevoerde Iljoesjin Il-76, een (Sovjet) Russisch strategisch zwaar transporttoestel.

Volgens westerse inlichtingendiensten zijn er door gebrekkig onderhoud en geldgebrek nog maar minder dan de helft van de 112 vliegtuigen luchtwaardig.

Van de in jaren zestig ingevoerde Antonov An-22, speciaal ontworpen voor de VDV, zijn er nog maar enkele luchtwaardig.

Het is dus geen verrassing dat de legerleiding al langere tijd aan het nadenken is over nieuwe operationele concepten en herstructurering van VDV-strijdkrachten.

Wat is gebeurd in de ogen van de betrokkenen?

Niet alleen in de westerse pers maar ook in de Russische pers en op social media verschijnen steeds meer artikelen over de nederlagen van de VDV.

En specifiek over de bijna totale vernietiging van het elite 331st Garde Parachute Regiment.

Daarnaast is er een 141 pagina’s tellend oorlogsdagboek van de ex-VDV parachutist Pavel Filatyev (34) gepubliceerd, waarin hij zijn ervaringen aan de front-linie in de Oekraïne beschrijft.

Volgens soldaat Pavel Filatyev kreeg zijn eenheid pas in de helikopters te horen dat ze ten strijde trokken en in oorlog waren met Oekraïne.

Er was hen eerder verteld dat zij voor een oefening naar de oefenterreinen van Grodno in (westelijk) Wit-Rusland werden gezonden.

Uit zijn opgetekende ervaringen blijkt dat er geen enkel vertrouwen in de militaire leiding was.

Het ontbrak ze aan veel essentiële zaken, zoals betrouwbare communicatieapparatuur, nachtkijkers en moderne antitankwapens.

Volgens Pavel was het zelfvertrouwen en moreel al ver onder het vriespunt gedaald voordat ze het vliegveld hadden bereikt.

De Russische soldaat doorbreekt hiermee het stilzwijgen en fileert de ‘waanzin en incompetentie ’ van het Russische leger en specifiek de VDV.

 

Overdenking

Het is duidelijk dat het Russische leger te maken heeft met ernstige problemen die verder gaan dan slechte logistiek, falende communicatie, slechte planning, slechte discipline, slecht moreel en incompetente commandanten.

En natuurlijk stuitte het Russische leger, onverwacht, op felle weerstand vanuit de Oekraïners.

En ook wordt het Oekraïense leger bewapend door het westen, maar dat is niet direct het antwoord waarom de zwakheden in het Russische leger zijn ontstaan.

De huidige structurele zwakheden in het Russische leger zijn het resultaat van hervormingen die veertien jaar geleden zijn begonnen.

Door deze hervormingen is er een Russische krijgsmacht gecreëerd die meer geschikt is voor korte termijn (expeditionaire) conflicten tegen kleinere, minder goed uitgeruste en onvoorbereide vijanden. Het Kremlin had iets anders voor ogen, maar het Russische leger is duidelijk niet klaar voor oorlogvoering op grotere schaal.

De grondtroepen zijn niet in staat gebleken om grote operaties voor een langere periode vol te houden, ook omdat de Russische krijgsmacht zonder volledige mobilisatie te klein blijkt te zijn voor een langdurige oorlog.

We kunnen tevens concluderen dat Russische Combined Arms doctrine gefaald heeft.

De Russische strijdkrachten hebben zich niet gehouden aan de principes van hun eigen Combined Arms doctrine.

Op papier was het een indrukwekkende doctrine die voorafgaand aan de oorlog met Oekraïne door westerse militaire analisten beschreven werd als vooruitstrevend en een doctrine die ver vooruit liep op de westerse militaire varianten.

Dat de praktijk echter zelden overeen blijkt te komen met de theorie, dat is in Oekraïne maar weer gebleken.

De oorlog is tot nu toe een genadeloze inquisitie geweest voor het Russische leger.

De Amerikanen zien dat ze niet echt bang meer voor de Russen hoeven te zijn, zo blijken de Russische tanks erg kwetsbaar, en de westerse antitankwapens, raketsystemen en westerse antischeepsraketten juist zeer effectief.

De oorlog heeft ook de gebrekkige veronderstellingen over de Russische krijgsmacht binnen de westerse militair-analisten en inlichtingen-diensten blootgelegd.

De oorlog in Oekraïne dwingt ons ook om te kijken naar onze eigen (westerse) militaire capaciteiten, staan wij er nu zoveel beter voor? Hoewel leedvermaak en optimisme aan de kant van het westen emotioneel begrijpelijk zijn, moeten ze worden getemperd.

Het westen kan nog steeds voor zijn eigen voldongen feiten komen te staan.

De meest geavanceerde gecodeerde Azart radio’s bleken slecht te functioneren.

 

(FW)

Fotos uit ‘INFANTERIE 37 en 38 Kennis & Inzicht (VIO)